Annelik Okulum

Ben daha hamileyken kızıma hergün en az iki saat mp3 ile müzik dinlettim. Özellikle 6 aylık olduktan sonra MP3'ü çantama koyup kulaklıkları da karnıma yapıştırıp yolda veya evde düzenli müzik dinlettim.. Anne karnında müzik dinletmenin; ne kadar faydalı olduğunu kızım doğduktan sonra yaşadığım deneyimlerle  gördüm. Anne karnındayken dinlediği müziğe, doğduktan sonra çok güzel tepkiler verdi.

Biz memeden bırakmakta çok zorlanmadık ama her çocuk için aynı durum geçerli olmuyor tabiii. Bizim sütü bıraktırma sürecimiz şöyle gelişti.... Bir gün kolum yandı. Ve ben sürekli oraya krem sürmek zorundaydım. Defne de sürekli anne oraya ne oldu diye merakla soruyordu. Ben de ''kızım ufff oldu, çok acıyor şimdi ama geçecek ''diyordum.

Kızımı büyütme sürecinde birçok kitap elimden geçti .Özellikle beğendiklerimi burada sizlerle paylaşacağım.      Çocuğunuzla işbirliği yapabilme.... Elizabeth Pantley       Birlikte büyütelim... Prof.Dr.Bengi.Semerci

Benim gözümde en çok büyüttüğüm konu bez bırakma konusuydu.Nasıl olacaktı. Bez ile aslında ben daha mı rahattım. Bez takmadan dışarı çıktığımızda Defne'nin tuvaleti gelirse ben nereden tuvalet bulacaktım.Tuvalet ararken, Defne nasıl çişini veya kakasını tutacaktı. Yaşadıklarımı düşününce ne kadar da endişeli bir dönem geçirdiğimi daha iyi görüyorum..:))) Ama hiçbir şey gözümde büyüttüğüm gibi olmadı. Görüştüğüm tüm doktor ve pedagoglar

Merhabalar.... Yeni anne olacak birisi için bebek mağazalarında dolaşıp alışveriş yapmak bu sürecin en keyifli tarafı bence.İnsan kendini kaptırıp o kadar alışveriş yapıyor ki ,bebeğiniz doğduktan sonra onun gelişim hızına kıyafetlerin yetişemediğini üzülerek görüyorsunuz.Benim yeni anne adaylarına tavsiyem bebekleri için alışverişi abartmamaları olacak. İhtiyaçlarınız oluştukça alışveriş yapmak daha doğru bir karar olacaktır.Yoksa gardırobunuz da hiç giyilmemiş kıyafetlerle başbaşa kalacaksınız.Bebekler özellikle ilk 1 yıl içinde hızlı büyüyorlar . Bütçenizi düşünüp boş alışveriş yapmayın....

Ben bir bebeğin sorumluluğuna asla alamayacağıma o kadar inanmıştım ki çocuk yapmayı hep erteledim.  Tam on yedi sene :)))  Normal hayatta zaten ağlayan, mızmızlanan çocuklara hiç tahammül edemezdim. Onları gördükçe çocuk istememekte ne kadar haklı olduğuma bir kez daha inandırırdım kendimi. Beni tanıyanlar benim için ''Onun çocuğu var onun çocuğu işi''derlerdi. İşime adamıştım kendimi.